Run Away

Moving out

Posted in Uncategorized by Dimos K on July 14, 2013

New blog guys. In English:

The Grand Tour

Posted in General Subjects by Dimos K on July 18, 2012

During my early summer vacation (I have recently returned) a relative question came to mind. Why do people feel that they need vacation? Is it a natural need or just a socially imposed norm? (we have to assume, of course, that socially imposed norms exist and they affect our behavioral patterns)

Obviously, a quick answer that I would give to the second question would support the socially imposed norm. I think that if I were to believe that vacation is a natural need, I wouldn’t pose that question at all. My naive argument would probably emphasize the fact that vacation is a complex phenomenon compared to the “natural” phenomena and is dependent on several “social” assumptions (e.g. the existence of work, the existence of a system that allows it), that may not necessarily hold. The thing that’s lacking here is a “story”, i.e. the facts that led to the evolution of the need for vacation as a social norm.

After a relative search in (what else?) Wikipedia [1], I discovered an interesting interview on the topic [2]. In this interview, the way through which the vacation was established as a global need (diffusion in the middle class) is explained. A thing that’s made apparent through this interview (and is obvious if you think about it) is that there’s a strong link between vacation and traveling. Leisure traveling, to be more specific. What’s not fully explained and might possibly be different is the origin of the traveling that the elites were able to get before vacation was made available to most people (the interviewee attributes it to health-related issues). Wikipedia gives a plausible reason in [1], in which the historical concept of the Grand Tour is used.

The Grand Tour [3] was the traditional trip of Europe undertaken by mainly upper-class Europeans and flourished from about 1660 until the advent of large-scale rail transit in the 1840s, when middle-class people were able to travel too. Various ideas concerning the purpose of the Grand Tour are described:

  • traveling for the sake of curiosity and learning (exposure to the cultural legacy of classical antiquity, e.g. works of art, or to the aristocratic and fashionably polite society of the European continent).
  • traveling in order to “study” human nature and report the findings to those unfortunate enough to have stayed home (a means of increasing society’s welfare).
  • traveling in order to increase the subject’s prestige and standing through buying things otherwise unavailable at home (such as items of culture, crates of art, books, pictures),  which would be later displayed in libraries, cabinets, gardens and drawing rooms.

The first “Grand Tourist” might as well be a wealthy adventurous man, who was later on followed by its fellow upper-class men.

And that’s all. It seems that vacation is a social norm. I have only searched for the way that it was established as such, its origins, as its evolution may fit in the sociological descriptions of similar phenomena.

P.S. This post was written under the threat of Blockr (use this little guy). Now I can get 24 hrs of Internet. Yeah!


  1. Vacation, Wikipedia, [accessed July 18, 2012].
  2. The History Of The Vacation Examined, [accessed July 18, 2012].
  3. Grand Tour, Wikipedia, [accessed July 18, 2012].
Tagged with: ,

Utilitarianism: utility function suggestion

Posted in Ethics by Dimos K on July 7, 2012

While I was trying to reason about ethics (so that I can be in a stronger position in the next debate that comes up), I bumped into a Wikipedia article about relative utilitarianism [1]. This article contained a short axiomatization of utilitarianism and one of its subfields, relative utilitarianism.

Utilitarianism is a theory in the field of philosophical ethics which suggests that the proper course of action is the one that maximizes overall “utility” (or “happiness”) [2]. This course of action can refer to individuals or groups by varying the subject of the utility’s definition. Our treatment will focus on groups of individuals and, as a result, the thing that is sought is the action that leads to maximization of the society’s utility.

The model

Let’s proceed with the suggested axiomatization. For a society to proceed with a social choice according to utilitarianism, a system \Sigma{}=\langle X,I,u,U \rangle needs to be defined for every situation in which a choice is to be made. In this system,

  • X is a set (it can be infinite) of possible “states of the world” or “alternatives”, out of which society wishes  to choose from.
  • I is a finite set that represents a collection of the people belonging in the society.
  • u=\langle (u_i) \rangle, where i \in I and u_i: X \rightarrow R, is a utility function vector whose components correspond to the utility functions of the individuals belonging to the society.
  • U: X \rightarrow R, called the utilitarian sum, is a function which is defined as U(x)=\sum_{i \in I}^{ }u_i(x) .

The social choice of a “state of the world” can then be made by choosing a x_c \in X that maximizes U, i.e. x_c=\arg\max_{x \in X} U(x).

This axiomatization seems good to me, especially with the addition of  relative utilitarianism’s transformations (personally I would choose to normalize the utility functions, the model can be interpreted better that way). Relative utilitarianism proposes a natural calibration mechanism, which brings the social choice to the same level for each individual. This is done by rescaling the individuals’ utility functions according to their minimum and maximum utilities (if they’re well defined) and redefining the utilitarian sum. You can read more here [1].

Utility function choice

It seems to me that many problems arise when one is to define the utility functions for each individual. Shall they be the same for everyone? If not, who gets to choose which individual maps to a certain function? Shall they have the same form for each possible X?

If we were to choose the same utility functions for every possible X (it is more “fair”, although the concept of fairness seems to lack meaning when we’re talking about ethics), a natural thing to do would be to define an objective measure on the “world states”.

From a biological standpoint, the quality-adjusted life years (QALYs) for each person, a measure of both the quantity and quality of life for each individual [3], seem to be a possible candidate. The social choice that would maximize the sum of QALYs for all persons would be the one to pick. This measure comes with a lot of problems. First of all, people need to be able to predict their QALYs in every possible state of a given situation in order to make a choice, which seems out of place, especially when there are no available data (situations that are encountered for the first time, no statistics available). The simulation in a small group would come with a lot of problems, as a “world state” might  affect the life of the simulation’s participants. What’s more, the choice might not affect the biological state of people, which would make the utilitarian sum the same for every possible state (this measure is no-good in cases different from health care interventions).

The most attractive candidate to me would be a neural correlate of happiness, given that there’s one and we’re able to precisely define it. This measure would turn the individual’s subjective value for a state (happiness) into an objective observation (given that we accept the physical monism in the mind-body problem). This measure comes with a great advantage in the case of newly emerged situations. It allows us to simulate a social choice situation with a few individuals and then extrapolate the results without having to worry about health related conditions. Of course, there are many disadvantages. Besides the fact that we haven’t found this neural correlate (and it will be probably a very difficult thing to do), another thing that comes to my mind is this question: what if the majority of individuals suffered from a psychiatric disorder? For example, people might be happy by burning their houses and destroying their food. A choice of the state that would allow these actions would, of course, greatly affect the potential of the society to exist. But it would be a valid one, as it would maximize the utilitarian sum, according to this metric.


To sum up, a good choice for a utility function would be a combination of QALYs and neural correlates of happiness, maybe a weighted average, with varying weights according to the situation. In this combination, an increased weight for QALYs in health care interventions would prevent “dangerous” situations. I’d like to read your comments on possible utility functions (if you’re supporting utilitarianism, of course).

Note: This is my first post in English and the first post in which I’m using LaTeX for concept typesetting, try not to be too harsh in your judgment :)


  1. Relative utilitarianism, Wikipedia, [accessed July 7, 2012].
  2. Utilitarianism, Wikipedia, [accessed July 7, 2012].
  3. Quality-adjusted life year, Wikipedia, [accessed July 7, 2012].

A fullmetal heart

Posted in Uncategorized by Dimos K on January 10, 2012

“A lesson without pain is meaningless. That’s because no one can gain without sacrificing something. But by enduring that pain and overcoming it, he shall obtain a powerful, unmatched heart. A fullmetal heart.”
Hiromu Arakawa, Fullmetal Alchemist, Vol. 25

Πολύ πρόσφατα ξαναπαρακολούθησα το Fullmetal Alchemist: Brotherhood, μια από τις περισσότερο δημοφιλείς anime σειρές (στηριζόμενη στο ομώνυμο manga). Το συστήνω ανεπιφύλακτα, ακόμη και αν δεν είστε fan του είδους. Για να μην πολυλογώ, στην τελευταία του σκηνή, ο κεντρικός χαρακτήρας βρίσκεται μέσα σ’ ένα βαγόνι, ταξιδεύοντας για να μάθει περισσότερα για τον κόσμο στον οποίο ζει. Το απόσπασμα που παραθέτω παραπάνω αποτελεί τις σκέψεις του, όπως τις αποδίδει η Arakawa στο manga, λίγο πριν από το κλείσιμο της σειράς. Συνοψίζει, θα μπορούσε να πει κανείς, ένα από τα κεντρικά μοτίβα στα οποία κινείται το έργο.

Επειδή το σκεφτόμουν αρκετά τις τελευταίες μέρες, θα ήθελα να γράψω κάτι πάνω σ’ αυτό. Βασικά θα κάνω μια προσπάθεια να το αναλύσω, γιατί όταν το άκουσα, όντας φορτισμένος και από τη σειρά, ψιλοανατρίχιασα. Επειδή το συναίσθημα δεν μπορώ να το μεταφέρω (συστήνω και πάλι να το δείτε-διαβάσετε), ίσως καταφέρω να δείξω γιατί μου μοιάζει σημαντικό. Από δω και στο εξής θα αναφέρω το απόσπασμα ως “κείμενο”.

Προτεραιότητα, βέβαια, αποτελεί ο ορισμός των εννοιών που παρουσιάζονται στο κείμενο και η κωδικοποίησή τους σε λέξεις (στα ελληνικά εδώ), ώστε να μπορέσω να είμαι περισσότερο συγκεκριμένος (και να γράφω λιγότερα). Έχουμε λοιπόν, με τη σειρά που εμφανίζονται (στην παρένθεση δίπλα από κάθε έννοια θα βάλω τη λέξη-κωδικό που θα χρησιμοποιώ από δω και στο εξής):

– “lesson” (μάθημα): η διαδικασία επίτευξης στόχων (σε μεγάλες, γενικά, χρονικές κλίμακες) μέσα από την ολοκλήρωση αυστηρών, για κάθε μάθημα, καθηκόντων

– “pain” (πόνος): ανεπιθύμητη κατάσταση που, στην περίπτωση αυτόνομης ύπαρξής της, θα απέφευγε οποιοδήποτε άτομο, αν είχε τη δυνατότητα

– “gain” (κέρδος): το σύνολο όλων των στόχων που πετυχαίνει ένα μάθημα, μπορεί να επιτευχθεί από διαφορετικά μάθηματα (δεν αποτελεί καθοριστικό, λοιπόν, παράγοντα ενός συγκεκριμένου αντικειμένου της έννοιας μάθημα) χωρίς η πραγμάτωσή του να τα απαιτεί πάντα

– “fullmetal heart” (καρδιά): ο στόχος της αξιοποίησης του πόνου στα πλαίσια ενός μαθήματος

Μέσα στο συγκεκριμένο κείμενο μπορεί κανείς να διακρίνει δύο άξονες, οι οποίοι παρουσιάζουν παρόμοια κύρια δομή. Ο πρώτος αφορά το ζευγάρι μάθημα-κέρδος, ενώ ο δεύτερος το ζευγάρι πόνος-καρδιά, με τη βασική τους δομή να κινείται στο σύνηθες μοτίβο αιτίου-αποτελέσματος (η κύρια δομή). Έτσι, το κέρδος αποτελεί το αποτέλεσμα του μαθήματος  και η καρδιά αποτελεί το αποτέλεσμα του πόνου. Επιπλέον, το περιεχόμενο του κειμένου εμφανίζεται μια σημαντική παραδοχή: για να είναι λειτουργικό το ζευγάρι μάθημα-κέρδος, απαραίτητη είναι η ύπαρξη του πόνου.

Μπορούμε τώρα να περάσουμε στο ψητό. Αυτό που αντιλαμβάνομαι ως το κεντρικό μήνυμα του κειμένου είναι η υποστήριξη της θέσης που αφορά την αξιοποίηση του ζεύγους πόνος-καρδιά. Δεχόμενοι πως η αναζήτηση του κέρδους αποτελεί κύρια επιδίωξη για κάθε άτομο, τα  μαθήματα μοιάζουν καλοί τρόποι για την προσέγγισή του. Τα μαθήματα όμως είναι αναγκαστικά (από την παραδοχή του κειμένου) συνδεδεμένα με τον πόνο, κάτι το οποίο είτε κάνει την επίτευξη του κέρδους δυσκολότερη (χρονικά και υλικά) είτε μειώνει την αξία του κέρδους (η αξία του κέρδους θα ήταν βολικό να εξαρτάται όχι μόνο από το πλήθος, αλλά και την “ποιότητα” των στόχων), εξαιτίας της υποχώρησης στην εκπλήρωση κάποιων καθηκόντων. Η πρόταση είναι απλή: ενσωμάτωση ενός επιμέρους στόχου μέσα στο μάθημα, ο οποίος αφορά την αποδοχή του πόνου και την ανάπτυξη της αντοχής του ατόμου απέναντί του, την καρδιά.

Το αποτέλεσμα της εφαρμογής της πρότασης αυτής φαίνεται να μην έχει σχέση με το κέρδος του μαθήματος στο οποίο γίνεται, αφού δεν κάνει την αξία του μεγαλύτερη. Η συσσώρευση κερδών που θα περιέχουν καρδιές από πολλά μαθήματα, όμως, μπορεί να οδηγήσει στη μείωση των αρνητικών επιδράσεων του πόνου στο κέρδος μέσα σ’ ένα μάθημα, όπως αυτές περιγράφηκαν παραπάνω (δυσκολότερη επίτευξη και μείωση αξίας). H καρδιά δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να προσδιορίζει καλύτερα τους στόχους του και να αποζητά με μεγαλύτερη διάθεση το κέρδος, αφήνοντας στην άκρη ο,τιδήποτε μπορεί να το αποσπούσε (το ατόμο) από την επίτευξή του.

Σίγουρα η ανάλυση που έγινε επηρεάζεται από τους ορισμούς που δόθηκαν, αλλά δεν έχω ακόμη σκεφτεί εναλλακτικές ερμηνείες. Ίσως αύριο. Αυτά.

Ελπίζω πως κάθε άτομο θα καταφέρει να σφυρηλατίσει την fullmetal heart του :)


Posted in Uncategorized by Dimos K on May 2, 2011

Θα έχω να λέω πως η αρχή αυτού του ποστ έγινε στο κινητό μου. Δεν παίζει να τα καταφέρω να τελειώσω, δεν είναι και τόσο εύκολο να γράφω εδώ πέρα.


Και προφανώς όποιος κάνει μαγκιές, την πατάει! Το ποστ ανέβηκε κατά λάθος, δεν ήθελα να το ανεβάσω μέχρι να γράψω κάτι σοβαρό, αλλά δεν πειράζει τώρα :)